czym jest i jak rozeznać..
Powołanie
powołanie to "bycie dla"
Chodź...
O powołaniu nie można mówić bez odniesienia do Tego, Kto powołuje. Tym, który powołuje jest Bóg. To On nas stwarza, zawsze pierwszy nas szuka, gdy się gubimy, wychodzi nam naprzeciw z tym, co dla nas najlepsze, wyprzedza nas w miłości. „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeśli nie pociągnie go mój Ojciec” – mówi Chrystus. Inicjatywa każdego dobra jest zawsze po stronie Boga, a my możemy być tymi, którzy odpowiadają Jemu z miłością.
Powołanie może dotyczyć wielu aspektów życia: konkretnego zawodu czy też podjęcia jakiegoś zadania. Jest powołanie do małżeństwa i rodzicielstwa albo do życia oddanego całkowicie Bogu. Każde prawdziwe i autentyczne powołanie czyni z nas bezinteresowny dar dla Boga i dla innych. Powołanie konkretnej osoby znajduje się dokładnie tam, gdzie ona daje się kształtować Miłości Boga i gdzie pozwala odrobinie tej Miłości przedostać się do świata. Każde powołanie to „bycie dla”.
W powołaniu jest zawsze wielka wolność – Bóg do niczego nie zmusza, jedynie zaprasza. Powołanie to otwarta, wielka i wspólna przygoda – bo powierzamy siebie samych i naszą nieznaną przyszłość w ręce Boga, czyli Kogoś, kto zna nas najlepiej, kto nas kocha.
Powołanie to dar i tajemnica. Dar – coś, co z zewnątrz do mnie przychodzi; nie mogę sobie samemu tego wyprodukować, wymyślić, skonstruować. Dar to prezent, a nie coś, co sobie wywalczę, zdobędę, na co sobie zasłużę. Dar mogę jedynie przyjąć i dziękować za niego.
Powołanie to także tajemnica. Nie zrozumiem do końca Umiłowanego, nie ogarnę w pełni Bożego zamysłu; nie ogarnę do końca rozumem, intuicją tego, co się wydarza nawet we mnie samym. Rzeczywistość jest zawsze bogatsza niż mogę pomyśleć.
Dlatego powołanie łączy się ze zdziwieniem i zaskoczeniem. Pojawiają się nowe krajobrazy, zakryte dotąd przez lęki, myślenie o sobie. Bóg prowadzi powołanych ku większej miłości, w ostateczności – ku Sobie, bo jest Miłością.
***
„Kto otworzy drzwi Chrystusowi nic nie straci, absolutnie nic, co czyni życie wolnym i pięknym. Tylko w tej przyjaźni otworzą się drzwi życia. Tylko w tej przyjaźni otworzą się naprawdę wielkie możliwości człowieka. Tylko w tej przyjaźni poznajemy, co jest piękne i wolne. Więc dzisiaj chciałbym wam powiedzieć najdroższa młodzieży z wielkim przekonaniem, opierając się na moim długoletnim doświadczeniu: nie lękajcie się Chrystusa. On nic nie odbiera, a daje wszystko. Kto Jemu zawierzy, otrzyma stokrotnie” (Benedykt XVI).
„Jest bardzo mało ludzi, którzy przeczuwają, co Bóg uczyniłby z nich, gdyby zaparli się siebie i całkowicie oddali się Chrystusowi Panu, aby On ukształtował ich dusze w swych dłoniach” (Św. Ignacy Loyola)
„Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”. Panie Jezu, dziękuję Ci, że powołałeś mnie do życia.
To Ty mnie ukształtowałeś i nadal mnie prowadzisz.
Dziękuję Ci za powołanie do wiary. Teraz powierzam Ci moją drogę życiową, moje wybory, decyzje i pragnienia.
Chcę pytać się Ciebie, tak jak ewangeliczny młodzieniec: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”. Panie, co chcesz, abym uczynił? Co mam czynić? Którędy mam iść? Jaki kształt mam nadać mojemu życiu? Panie, Ty wszystko wiesz. Ty znasz mnie najlepiej, Ty przenikasz mnie i znasz mnie całego. Proszę prowadź mnie, kieruj mną, oświecaj, rozjaśniaj drogę. Proszę Ciebie o dar słuchania, by móc lepiej zrozumieć Twoje słowa; o hojność serca, by odpowiedzieć Miłości miłością, o dar rozeznania, abym mógł w swym życiu pełnić tylko Twoją wolę, Boże. Udziel mi cierpliwości i wytrwałości w szukaniu i oczekiwaniu; daj mi odwagę umożliwiającą podjęcie decyzji i wytrwanie w niej. Naucz ponosić konsekwencje wyborów.
A jeśli... to czym jest
Życie konsekrowane
„Nikt mi życia nie zabiera, Ja sam je daję” (J 10, 18).
Życie konsekrowane jest TAJEMNICĄ.
Posiada swój sens i wartość jedynie w oparciu o wiarę, nadzieję i miłość.
Życie konsekrowane charakteryzuje się tym, że osoba składa trzy śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Dlaczego?
Ponieważ osoby konsekrowane, patrząc na Chrystusa, pragną w coraz większym stopniu podzielać uczucia, pragnienia Jezusa i przyswajać sobie Jego styl życia. Chcą więc praktykować w swym życiu trzy kluczowe cechy, które Kościół odkrył jako widoczne w zasadniczej postawie Jezusa. Te trzy charakterystyczne elementy to rady ewangeliczne: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo – są one decydującymi wyznacznikami życia będącego radykalnym pójściem za Chrystusem.
Osoby konsekrowane odpowiadają na wezwanie do wyłącznej miłości Jezusa oraz służby Jemu w Kościele. Ich powołanie jest specjalnym pójściem za Jezusem Chrystusem i zobowiązuje do przyswajania Jego stylu życia. Osoby konsekrowane żyją absolutnym prymatem Boga i towarzyszą Jezusowi Chrystusowi bardziej z bliska.
Decyzja o rozpoczęciu drogi rad ewangelicznych jest niewytłumaczalna z punktu widzenia jedynie czysto ludzkiej logiki. Jednak osoba powołana ma głębokie przekonanie, że Ten, który ją wybrał, ufa jej i będzie ją prowadził. Pozytywna odpowiedź powołanego stanowi świadectwo nadziei pokładanej tylko w Bogu. Życie konsekrowane swym istnieniem potwierdza bezwarunkowość i darmowość inicjatywy Boga, który wybiera, kogo chce. Fakt, że Bóg – ze względu na swój zamysł bezinteresownej miłości – rezerwuje dla siebie niektórych ludzi jest znakiem wierności Boga i realizacją Jego obietnic.
Życie konsekrowane jest po to, żeby umożliwić – przynajmniej niektórym ludziom, powołanym do tego przez Boga – oddanie się bez reszty tej jedynej, największej Miłości: miłości do jedynego Boga. Podstawową regułą życia konsekrowanego jest Ewangelia.
Życie zakonne jest znakiem… Świat nie widzi Boga, ale widzi zakonnika, który podąża za wołającym go głosem i staje się obrazem Słowa, które usłyszał. Zakonnik jest słyszalnym rozmówcą Tego, którego świat nie widzi i nie słyszy.
